De onbegrensde tuinen
The Non Urban Graden, tuinen van de 21e eeuw. In opdracht van de Kunstvereniging Diepenheim. Opening 10 mei 2014
Curatoren: Joop Hoogeveen en Peter Sonderen.
Advies: Jacqueline van der Kloet
Fotografie tulpen in het wild: Eric Breed, Wim Lemmers, Jacques de Groot, Eddy van Wessel
Aanleg : Landgoed Nijenhuis en Westerflier, Landgoed Warmelo
Met dank aan:
Wieke teselink, Michiel van der Kaaij, Gerry Voskamp, Rob baas, Sander Stoepker, Marlies Hak en alle vrijwilligers die hebben meegwerkt aan de aanplant.
"Haar onderzoek richt zich op een aspect dat de politiek-maatschappelijke kant van de bloemen, ic. de tulp, centraal stelt. Het concept van de onbegrensde tuinen komt voort uit het besef dat planten net als mensen migranten zijn. (...) De grootscheepse assimilatie van de tulp in rechtlijnige Mondrianeske velden heeft de oorsponkelijke tulp doen vergeten. (...) Ze probeert met haar onbegrensde tulpenproject opnieuw Nederland binnen te dringen om daarmee het idee van grenzeloosheid te bewerkstelligen. Als het project slaagt, steken mogelijk verwilderde tulpen straks in heel nederland de kop op"
Peter Sonderen, curator Non Urban Garden/ tuinen van de 21e eeuw
De wilde tulp in haar natuurlijke omgeving heeft een andere aanwezigheid. Verstrooid in het landschap gaat ze een gesprek aan met andere planten. Soms zijn ze massaal aanwezig, dan weer eenzaam of in een klein gezelschap. De groeiplaatsomstandigheden kunnen zwaar zijn, hun aanpassingsvermogen lijkt groot: Kronkelend loof probeert zoveel mogelijk water op te vangen. In de harde wind blijft de steel korter.
Ik zocht contact met tulpenjagers, zoals Wim Lemmers. Hij is eminent kenner van bolgewassen en ondernam verschillende zoektochten naar nieuwe soorten. Daarvoor maakte hij reizen naar onder meer Kazachstan, Kyrgyzstan, Turkmenistan en Afghanistan. De foto's die hij maakte op zijn reizen samen met onder andere Eric Breed en Jacques de Groot gebruikte ik als inspiratiebron voor mijn ontwerp.
In de tweede helft van november 2013 begon ik samen met tientallen vrijwilligers uit Diepenheim met de aanleg van de onbegrensde tuinen. 70.000 wilde tulpenbolletjes werden over het land gestrooid in wolken en langgerekte stroken. De witte en oranje bolletjes maakten meteen kleurvlekken in het landschap. Waar ze vielen stopten de vrijwilligers ze in de grond. Op verschillende plekken in Diepenheim – een moestuin, een fruitboomgaard, landgoed Nijenhuis, landgoed Westerflier, de entree van kasteel Warmelo, een begraafplaats, de tuin van de Kunstvereniging – zijn bollen uitgestrooid en de grond in gegaan. Er is gekozen voor botanische tulpen die in verschillende periodes tot bloei komen en geschikt zijn voor verwildering. De tulp doemt dan op verschillende plekken in het landschap op, in ongeorganiseerd verband. Vrijgelaten uit het grid van de bollenvelden zoekt de wilde tulp zich een weg de ruimte in, op zoek naar waar zij zich het meest thuis voelt. De wilde tulp kan zich vermeerderen en verspreiden, is nectarbron in het vroege voorjaar.
Het is op de oude buitenplaatsen geweest waar de bolgewassen ooit tot verwildering kwamen, zoals in Diepenheim.
 |  |  |  |  |  |
|---|---|---|---|---|---|
 |  |  |  |  Entree Odammerweg |  |
Het gezamenlijk aanplanten van de onbegrensde tuinen gaf een onverwachte extra dimensie aan het project. Het resultaat van onze aanhoudende energie en aandacht was niet direct zichtbaar, bij iedere bol die in de grond verdween werd de verbeelding wakker geschud. Na drie weken planten was niets te zien, we moesten wachten tot het voorjaar zich aandiende.
